Mały pokój nastolatka to zwykle pole walki między trzema stałymi bytami: łóżkiem, biurkiem i szafą. Metraż rzadko daje się powiększyć, ale układ mebli można ustawić tak, żeby każdy z tych sprzętów miał swoje miejsce i nie przeszkadzał pozostałym. Największy błąd to wciskanie mebli pod ściany w kolejności, w jakiej się je kupiło. Zamiast tego warto zacząć od narysowania planu na kartce i sprawdzenia, ile wolnej przestrzeni faktycznie zostaje na podłodze.

Klasyczny, sprawdzony układ to łóżko ustawione wzdłuż krótszej ściany, najlepiej tą dłuższą krawędzią do ściany, z szafą naprzeciwko i biurkiem przy oknie. Taki rozkład daje wolną środkową część pokoju i nie blokuje przejścia. Jeśli łóżko jest rozkładane lub piętrowe, biurko może stać pod nim — wtedy oszczędzasz nawet dwa metry kwadratowe. Kiedy pokój ma kształt litery L albo wnękę, warto zajrzeć do materiałów o aranżacji wnętrz dla młodzieży, gdzie opisano między innymi poradnika z gotowymi rozwiązaniami dla bloków z wielkiej płyty. Meble ustawione po skosie względem ścian sprawdzają się rzadko — pozornie dodają dynamiki, ale realnie zabierają miejsce na krzesło i szuflady.

Drugi układ, który działa w wąskich pokojach, opiera się na jednej wysokiej szafie zamiast kilku niskich. Szafa od podłogi do sufitu zajmuje mniej powierzchni niż komoda, regał i szafka nocna razem wzięte. Biurko wsuwa się wtedy między szafę a łóżko, a krzesło chowa się pod blat. Warto też wykorzystać przestrzeń nad drzwiami i pod oknem, jeśli kaloryfer na to pozwala. Pamiętaj o jednej zasadzie: minimum siedemdziesiąt centymetrów wolnego przejścia między meblami to warunek, żeby pokój nie zamienił się w magazyn.

Trzeci wariant to ustawienie biurka plecami do okna i łóżka wzdłuż dłuższej ściany. Sprawdza się w pokojach, gdzie drzwi otwierają się na środek i nie da się nic postawić na wprost wejścia. Szafa wtedy ląduje na ścianie za drzwiami, a nad biurkiem montuje się półki. Każdy z tych układów da się zmodyfikować pod konkretny metraż, ale wszystkie łączy jedno: najpierw plan, potem zakupy. Meble kupione bez pomiaru prawie zawsze zostawiają martwą przestrzeń, której potem żałuje się przez lata.